Calandreta sap pas faire sens avançar e las fins d’annada son de temps fòrts que tot s’accelèra ! Abans de tampar lo grand libre de l’an, cal acabar los bilances, recaptar las classas, las mudar eventualament, capitar las darrièras sortidas, pensar los efectius, las organizacions pedagogicas, aculhir los novèls, reçaupre los candidats per faire de regent sens desbrumbar los emplegats novèls, pensar los materials amb las famosas comandas e ne passi…
Aquel revolum val tant pels regents coma pels associatius. Cadun arpateja, susa, s’asima coma se i aviá una injoncion de capitar en qualques oras tot çò que se faguèt pas pendent de meses ! Aquel desir de clavar las causas lo podèm trapar legitim mas a fòrça de gaitar tot çò que va pas, o tot çò que manca encara de faire, passam a costat d’una autra realitat.
Lo movement Calandreta ten, e tendrà longtemps encara, sus las femnas, los mainatges e los òmes que lo pòrtan. Es quicòm de preciós que nos convida a pausar un pauc la biaça per avisar justament de tot çò que foguèt capitat ! La fin d’an deu èsser tanben lo temps de se gaitar los uns los autres, per se felicitar pel camin fait, temps de dire un pichon mot a los que s’en van, d’escriure un mot per las familhas que clavan tanben un camin d’escolaritat, temps de saludar los collègas qu’arriban al cap de lor camin de regent e que se van poder pausar, temps de pensar als ancians calandrons que passan lo DNB, lo bac o plan mai encara….
Èsser dins l’accion fa segurament partida de l’ADN de Calandreta mas i a tanben un interès d’èsser un pauc mai contemplatiu o tot simplament atentiu als autres. Fin finala lo dangièr ten rarament a las causas pas acabadas. Son aquí e se faràn de tot biais qu’avèm rarament la causida. Lo dangièr lo vesi puslèu dins la capacitat de cadun a desbrumbar l’essencial.
Avançam totjorn gràcias a una paraula o dins l’agach de l’autre. Amai dins l’urgéncia, pòt èsser bon de levar lo cap per gaitar justament ont son los autres. La nòstra societat patís, Calandreta tanben. La societat pensa de se sonhar en montant los òmes los uns contra les autres, Calandreta pausa puslèu lo principi del contrari.
Coma disiá un umorista plan conegut : » Es pas per de qué son nombroses a aver tòrt qu’an rason. » Avètz totas las rasons del mond d’èsser fièrs de çò que fasètz pels mainatges dins las classas coma dins las associacions, e, a totes, o farem tot !
Joan-Francés ALBERT